Powered by Project Factory
Back to News
Project Factory Insights24 Aug 20253 min readAv. Ali Ulusoy0 reads

Otobiyografi: Mahallenin Ali’si

Otobiyografi: Mahallenin Ali’si

1961 yılında Samsun’un Çarşamba ilçesinde, altı çocuklu bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldim. Annem bana hep “Akıllı ol!” derdi. Ama ben hiçbir zaman o bildiğimiz anlamda akıllı çocuk olmadım. Ben daha çok “mahallenin Ali’si” oldum. İnsanların arasında, onların hikâyelerinin tam ortasında…

1967’de ilkokula başladım, sınavla birinci sınıfı atlayarak ikinci sınıftan devam ettim. 1969’da ailece Samsun’a taşındık. O yıllarda babamın okuduğu gazetelerden kese kâğıdı yapıp sattım; sonra apartmandaki bütün çocuklar bana katıldı ve koca apartman bir kese kâğıdı atölyesine dönüştü. Yaz tatillerinde Ordu’da fındık işçiliği yaptım. Böylece hayat bana daha genç yaşta çalışmayı, üretmeyi ve paylaşmayı öğretti.

1973’te Samsun 50. Yıl Lisesi’nde yatılı okumaya başladım. O yıllar sadece derslerle değil, kalbimin ilk defa aşkla çarptığı, şiirler yazdığım, ama karşılık bulamadığım yıllardı. Belki de bu yüzden şiir, benim için hep bir sığınak, bir yol arkadaşı oldu.

1977’de Ege Üniversitesi Jeoloji Mühendisliği’ni kazandım, 1982’de mezun oldum. Üniversitede bana “Samsunlu Ali” ya da “Şair Ali” derlerdi. Çünkü ben hep şiir okur, şiir yazardım. 1979’da üniversitede iki öğrenci grubunun çatışması sırasında kurşunla yaralandım. Ölümün kıyısından döndüm. Bu olay bana hayatın ne kadar kırılgan, aynı zamanda ne kadar değerli olduğunu öğretti. O yıllarda Aysel’le tanıştım; o benim en büyük yol arkadaşım olacaktı.

1982’de Afşin-Elbistan Linyit İşletmelerinde jeoloji mühendisi olarak göreve başladım. Orada çalışırken İngilizce ve Almanca öğrendim, bilgisayar programcılığına merak sardım. 1985’te Aysel’le evlendim, aynı yıl Ankara Hukuk Fakültesi’ni kazandım ve 1989’da mezun oldum.

1988’de ilk oğlumuz Ozan doğdu. Onun Down Sendromlu olduğunu öğrendiğimizde, hayatımıza bambaşka bir sorumluluk ve öğreticilik eklendi. 1989’da Ankara’ya taşındık. 1991’de ikinci oğlumuz Barış dünyaya geldi. 1992’de memuriyetimi bırakıp avukatlık stajına başladım. Aynı yıl okul öncesi çocuklar için bilgisayar destekli eğitim programları hazırlamaya başladım; bu çalışmalarım 2003’e kadar sürdü.

1996’da “Happy Kids”i kurdum. Franchisingler verdim. 2004’te ilk Avrupa Birliği projemi yazdım ve kabul edildi. Stockholm’de iki haftalık bir çalışma ziyaretine katıldım. O günden sonra Avrupa projeleri hayatımın ayrılmaz parçası oldu.

2008’de Ozan kanserle tanıştı, uzun bir mücadelenin sonunda hastalığı yendi. 2009’da eşimle yollarımız ayrıldı; 2014’te yeniden bir araya geldik. 2015’te Ozan, Down Reklam Ajansı’nı kurdu. ODTÜ Genç Girişimciler Topluluğu tarafından yılın girişimcisi seçildi ve TEDx konuşmacısı oldu. Onun başarıları, toplumun engellilik algısını dönüştürdüğü gibi, bana da gurur ve güç verdi.

2016’da Hollanda’nın Utrecht kentinde Stichting Sunny Days vakfının kurucu ortağı oldum. 2017’de eşim meme kanseriyle mücadele etti. Tüm bu zorluklar arasında şiir hep yanımdaydı; bazen sığındığım bir liman, bazen nefes almamı sağlayan bir pencere oldu.

Bugüne kadar projeler vesilesiyle 50–60 kez Avrupa ülkelerine gittim. Her seyahatimde yeni insanlarla tanıştım, yeni fikirler geliştirdim, başka toplumların umutlarına ve sorunlarına dokundum. 2025 yılında Estonya’da üç yeni işletme kurarak yolculuğuma yeni bir boyut kazandırdım: Project Factory Social Innovation OÜ, Skill Empowerment OÜ ve PoetOzan OÜ.

Hayatım boyunca çok param olmadı. Ama hiçbir zaman bunu bir sorun yapmadım. Çünkü asıl zenginliğin, bilginin, dostlukların, dayanışmanın ve paylaşılan emeklerin olduğunu biliyordum. Benim servetim şiirlerim, projelerim, yol arkadaşlarım ve ardımda bırakabildiğim iyilikler oldu.

Bugün geriye dönüp baktığımda görüyorum ki hayatımın her dönüm noktası mücadeleyle, yeniden doğuşla ve üretimle şekillendi. Benim için proje yazmak sadece bir meslek değil, dünyaya katkı sunmanın bir yoluydu. Proje bazlı düşünmek, ekosistemler kurmak, bilgiyi paylaşmak ve hep öğrenmeye devam etmek benim yaşam düsturum oldu.

Annemin dediği gibi “akıllı” olamadım belki. Ama şiirlerle, projelerle, dostluklarla, mücadelelerle dolu bir ömür yaşadım. Hep şiirler okudum, hep şiirler yazdım. Ve ben, “mahallenin Ali’si” olarak kalmayı seçtim.

Dört beş ay sonra dede olacağım için çok mutluyum.

Yaptığım işler için https://secure.smore.com/n/thw8q-proje-fabrikasi linkine bakabilirsiniz.

İşte böyle… (24.08.2025)

Share This Content

Related Articles